Erbij horen

‘Ik dors het niet zo goed, maar toen kwam Jopie langs. “Jan, ga maar mee,” zei ze, zo is het gekomen.’

Jannie (87) en Jopie (68) zijn deelnemer en vrijwilliger bij Koffieluitjes, maar eigenlijk is iedereen gelijk, vertelt Natasja, die Koffieluitjes in 2014 met financiële steun van de gemeente begon.

‘Sinds ik in de Indische buurt woon, was ik altijd al bezig voor de buurt, maar vier jaar geleden kreeg ik van de gemeente de vraag of ik wat mensen bij elkaar wilde trommelen om samen met de gemeente dingen te verbeteren. We constateerden dat er weinig voor ouderen was en ik ben dol op ouderen. Zo is het idee voor Koffieluitjes ontstaan.’

Natasja ging niet flyeren, maar langs de deuren. Ze begon met één deelnemer en nu bestaat Koffieluitjes uit dertig mensen die elke eerste vrijdag van de maand koffie drinken, elke tweede woensdag van de maand ergens heen gaan en elke laatste vrijdagmiddag van de maand haken of breien.

Voor alle deelnemers betekent Koffieluitjes iets anders: Jopie was jaren mantelzorger van haar zieke man die januari jongstleden overleed. ‘Als mantelzorger doe je de boodschappen en ga je zo snel mogelijk weer naar huis, maar ik ging een keer naar Koffieluitjes en ik ben altijd blijven gaan. Daar kwam ik even op adem. En nu mijn man er niet meer is doe ik steeds meer. De eerste nachten na zijn overlijden sliep ik op de bank, maar nu gaat het steeds beter en ben ik actiever. Als ik nu teveel eten heb gemaakt App ik wat andere Koffieluitjes: ‘Heleen ik heb teveel nasi, kom je ook?’

Jannie was hiervoor heel eenzaam. ‘De weekenden waren het ergst,’ vertelt ze. ‘Dan zit je alleen met je televisie enzo. Ik heb wat af gehuild, ik vond er niets aan alleen. Zo was ik daarvoor helemaal niet.’

Sinds Koffieluitjes heeft ze het gevoel dat ze weer ergens bij hoort: ‘Mensen zeggen dat ik kattiger ben geworden, maar ik denk dat ik me weer wat beter voel. Dan kom ik voor mezelf op.’

Natasja zou het liefst nog veel meer ouderen dat gevoel geven en daarom is ze nu met de gemeente in gesprek over het uitbreiden van haar activiteiten.

‘Koffieluitjes geeft mensen het gevoel dat ze gehoord en gezien worden, dat is toch een van de belangrijkste dingen in het leven.’

Jannie en Jopie knikken.

‘Zo is het echt,’ vult Jannie aan.

Dit portret vormt onderdeel van de Sociale Monitor (Ede, 2018), een publicatie voor de gemeenteraad van de gemeente Ede.

Fotografie: Robert Lagendijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s