Gelijk fan

‘Zo,’

Teresa (56) zet koffie voor ons neer en steekt een sigaret op. We zitten onder een afdakje in de achtertuin. Haar man Martin zit op de bank in de woonkamer en is al dertien jaar Lunteren niet uitgeweest. Met moeite spreken ze een keer in de twee weken af met zijn broer en een keer per jaar stuurt Teresa hem naar een restaurant, om daar met hun dochter samen te eten. Twintig jaar geleden werd bij Martin schizofrenie vastgesteld.

Teresa wist al die tijd niet dat ze mantelzorger was, tot ze twee jaar geleden iemand van Malkander sprak.

‘Ik was gelijk fan,’ glimlacht ze. ‘Via hen kreeg ik een mantelzorgcoach, een heel leuke meid. Tegen haar zei ik: “Je hoeft me niet te helpen, we gaan koffie drinken in het dorp, dan ben ik er even uit.”

Zij heeft me leren inzien dat je alleen goed voor de ander kunt zorgen als je goed voor jezelf zorgt en dat je je daar dus niet schuldig over moet voelen. Dat ik de dingen moet blijven doen die ik nodig heb. Als ik haar niet had gehad, had ik nooit tegen Martin gezegd: “Ik weet niet wat jij dit jaar gaat doen, maar ik ga leren.”

Teresa rondde de opleiding facilitair medewerker in één jaar met twee achten en twee negens af en heeft zich voorgenomen zich de komende jaren te blijven ontwikkelen en elk jaar een weekend met haar dochter weg te gaan: ‘Via mijn mantelzorgcoach hoorde ik over respijtweekenden. In mijn eentje hoefde ik niet zo nodig, maar toen vertelde zij me dat mijn dochter mee mocht! Het was het eerste weekend in zeventien jaar zonder Martin. De vrijdagavond was het nog veel Skypen en bellen, maar zaterdagmiddag zaten mijn dochter en ik met onze voeten in het zand en brak de zon door. Fantastisch! Eén zo’n weekend per jaar en ik kan er weer tegen aan.’

Het enige minpunt aan de ondersteuning vanuit Malkander vindt Teresa dat het na een jaar weer stopt: ‘Mijn coach hielp me ook met allemaal administratieve dingen. We hikken nu aan tegen een huurverhoging en daar kom ik alleen niet uit.’

Haar wens is daarom een vast aanspreekpunt voor mantelzorgers bij de gemeente en tot die tijd blijft ze flyeren voor Malkander. ‘Ik wil Malkander groot maken, in Ede wonen vierentwintigduizend mantelzorgers, die ook ondersteuning kunnen gebruiken.’

Dit portret vormt onderdeel van de Sociale Monitor (Ede, 2018), een publicatie voor de gemeenteraad van de gemeente Ede.

Fotografie: Robert Lagendijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s