Een sparringpartner

‘Wat ik wel en niet kon oppakken, wanneer ik iets los kon laten, hoe ik het overleg met de huisartsen het best kon organiseren; dat was allemaal nieuw.’

Els (37) begon in oktober 2016 als praktijkondersteuner jeugd GGZ bij huisartsenpraktijk De Ginkel. We spreken haar in haar spreekkamer, waar ze in zes uur per week screent, doorverwijst en in sommige gevallen zelf behandelt.

‘Nu gaat het steeds beter en vind ik het een interessante aanvulling op mijn werk bij Eleos (GGZ instelling, red.). We zitten sinds kort met alle huisartsen in hetzelfde gebouw, dat maakt overleg makkelijker. Ik spreek elke huisarts nu minimaal een keer in de twee weken.’

De grootste uitdaging in de pilot vindt Els na anderhalf jaar het contact met de Sociaal Teams. Dat voelt nog als een verkenning. ‘Het zou mooier zijn als we op een iets hoger niveau duidelijkheid over de samenwerking en terugkoppeling kunnen scheppen, nu hangt de kwaliteit van de samenwerking af van wie je krijgt.’

Volgens Els ziet iedereen de voordelen van de pilot: ‘De patiënten vinden het prettig dat de zorg dichtbij is en dat de wachttijden kort zijn. De huisartsen vinden het waardevol dat ik preciezer kan screenen, sommige lichte vragen kan oppakken en goed kan doorverwijzen, omdat ik de sociale kaart beter ken en uit ervaring bij de GGZ weet met welke type klachten mensen waar terecht kunnen. En voor professionals als ik, uit de jeugd GGZ, is het heel waardevol om de rol van de huisarts in een GGZ traject beter op waarde te leren schatten.’

Om deze reden zou Els het goed vinden als er duidelijkheid over de pilot komt. ‘In mijn beleving loopt het project heel lang en het zou mooi zijn als de gemeente hier een knoop over doorhakt.’

Dieuwke (34) sprak Els voor het eerst in september 2017. ‘Vorig jaar was een chaos!’ begint ze haar verhaal in haar achtertuin. Dieuwke heeft twee zonen, een van 7 jaar en een van 9 jaar en de jongste werd vorig jaar september voor drie weken van school geschorst. Op dat moment was het psychologisch onderzoek vanuit Pro Persona (specialistische geestelijke gezondheidszorg, red.) al afgerond, maar de school wist ondertussen niet goed hoe ze met hem om moesten gaan en dat leidde tot enorme driftbuien,’ aldus Dieuwke.

‘Dit gebeurde allemaal nog voor ik Els sprak,’ vertelt ze. ‘En toen begon de oudste ook.’

Dieuwke en haar man besloten de oudste ook aan te melden voor een onderzoek door Pro Persona, maar toen zij de huisarts voor een doorverwijzing belde, vertelde de assistente dat de praktijk sinds kort een jeugdconsulent had en vroeg ze of ze daar geen afspraak wilde maken. Dat wilde Dieuwke graag.

‘Het contact met Els was een verademing! Om te beginnen had zij meer tijd voor me. Bij de jongste had ik een dubbelconsult bij de huisarts, maar het is best moeilijk om in twintig minuten een heel dossier toe te lichten. Bij Els had ik een uur de tijd en konden we zelfs sparren over hoe we als ouders het best met de situatie om konden gaan. Het was voor ons zonder diagnose best lastig om onze weg te vinden. Zij verzekerde me dat we alles deden wat we konden, gaf tips over therapieën waar ik zelf niet aan gedacht had en vroeg ook hoe het voor ons was. Uiteindelijk hebben we alles, met speciaal onderwijs voor de jongste en maandelijkse gesprekken op school voor de oudste, zelf wel weer redelijk op de rit gekregen. Els heeft na onze eerste afspraak nog twee keer gebeld om te horen hoe het ging. Dat vond ik heel prettig, dat er iemand anders was die zich om mijn kinderen bekommerde en het gevoel dat ik een sparringpartner had, als dat nodig was. Een instantie als Pro Persona, maar ook de huisarts, bel je zelf niet makkelijk op om te sparren. Als ik dat nodig had gehad, had ik Els wel gebeld.’ Dieuwke vertelt dat ze daarom graag wilde meewerken aan dit portret. ‘Ik weet niet of de pilot doorgaat of niet, maar ik denk dat heel veel ouders geholpen zijn met een jeugdconsulent die ze makkelijk kunnen benaderen. Achteraf gezien heb ik dat bij mijn jongste zoon wel gemist.’

Selfies Ede LoRes - Robert Lagendijk -2822

Dit portret vormt onderdeel van de Sociale Monitor (Ede, 2018), een publicatie voor de gemeenteraad van de gemeente Ede.

Fotografie: Robert Lagendijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s