Altijd bezig met ontwikkeling

‘Let niet op de troep, als wijkverpleegkundige leef je uit je auto,’ zegt Esther (27) voor we instappen. In haar auto vertelt ze hoe haar werk als wijkverpleegkundige is veranderd, sinds zij bij Icare volgens de methodiek van ‘passende zorg’ werkt. ‘Ik ging de opleiding voor verpleegkundige doen om voor mensen te zorgen, maar in de afgelopen vier jaar heb ik al geleerd dat dit iets anders inhoudt. Vanuit het idee van ‘passende zorg’ denk je echt vanuit de cliënt: Wat kan iemand en wat is iemand gewend? Daar probeer ik zoveel mogelijk op aan te sluiten. Als iemand gewend is om een keer per week te douchen, wie ben ik dan om te zeggen dat het elke dag moet? En als een mevrouw zelf nog haar bovenlichaam kan wassen en alleen niet bij haar voeten kan, dan doe ik alleen de voeten.’

In de praktijk leerde Esther dat het eigenlijk meer om samenwerken en afstemmen met de cliënten gaat en dat ‘Passende zorg’ niet ‘zo min mogelijk zorg’ betekent. ‘Het kan ook zijn dat je de zorg juist stapje voor stapje probeert op te bouwen. Straks gaan we naar mevrouw Van de Werf. Als je haar ziet lopen denk je: “Poe, dat u het nog zelf redt!” Zij is echt een doorzetter. Ze heeft last van artrose, van haar knieën, nierproblemen, een verwijde hartspier, maar ze vindt steeds manieren om het zelf te redden. Wij komen nu alleen bij haar voor het aan- en uittrekken van haar steunkousen en we blijven vragen of het gaat en of ze meer nodig heeft. Sommige mensen stel ik die vraag dus wel. Maar zij wil geen extra hulp. Voor haar is het niet erg om twee uur te doen over het douchen. “Ik heb de tijd,” zegt ze. Dat respecteer ik dan.’

We stappen uit en lopen richting het huis van mevrouw Van de Werf (87). In de lift naar zes hoog vertelt Esther verder: ‘Ik heb een hartstikke mooi vak. Ik ben altijd bezig met ontwikkeling; als ik zie dat iemand zich ontwikkelt dan maakt me dat gelukkig. In de wijk en bij mensen thuis kan ik echt oog hebben voor de ander. Ik verval niet in protocollen of in hoe het altijd gaat. Het enige waar ik me weleens zorgen over maak is het personeelstekort. Het is moeilijk om het zo te organiseren dat cliënten altijd dezelfde gezichten zien.’

Bij mevrouw van De Werf liggen de mergpijpjes klaar op het aanrecht in de keuken en staat het dienblad met koffiekopjes al klaar op haar rollator.

‘Wanneer willen jullie koffie?’ vraagt ze aan Esther.

‘Als ik uw kousen aan heb.’

Esther en mevrouw Van de Werf leggen samen uit dat het steunkousen aantrekken een stuk makkelijker gaat met hulp van de Slidex een soort plastic hoes die Esther over het hele been van mevrouw Van de Werf legt en die zij dan zelf weg kan trekken zodat de steunkous aangaat.

‘Gaat dat?’ vraagt Esther als mevrouw Van de Werf naar haar sloffen reikt.

‘Ja hoor.’

Als de steunkousen aan zijn, doet Esther mevrouw Van de Werf nog haar kettinkje om, ‘daarvoor beven mijn handen teveel voor zo’n klein slotje,’ en dan verplaatst zij zich, terwijl ze zich ver voorover gebogen aan de bijzettafel en de bank vasthoudt, naar haar rollator en naar de keuken, waar ze ook geen hulp wil.

‘Nee hoor, kijk. Lukt best!’ Een paar minuten later duwt ze de koffiekopjes naar binnen en vraagt ze Esther of ze die op de bijzettafel wil zetten.

‘Als ik heel eerlijk mag zijn, vind ik de zorg geweldig,’ begint mevrouw Van de Werf als ze zit. ‘Het is alleen voor mijn benen. Maar het zijn schatjes, altijd vrolijk. Als er iets is kan je praten. Het is alleen jammer dat ze normaal niet kunnen blijven voor een kopje koffie.’

‘U zou het wel gezellig vinden als we vaker zo zitten?’ vraagt Esther.

‘Ja natuurlijk!’ roept mevrouw Van de Werf.

Mevrouw Van de Werf ziet wel dat een aantal dingen minder gaan: ze is vaker bang dat ze valt en vergeet een hele hoop. ‘Ik vertel de meiden wel dat ik moet oppassen.’

Ze neemt een slokje van haar koffie en kijkt uit het raam dat uitzicht op het groen van Ede geeft.

‘En wij vragen u dan altijd of u nog iets extra’s nodig hebt hè?’ zegt Esther.

Mevrouw van de Werf kijkt haar vrolijk aan en glimlacht.

‘Ja hoor, en dan zeg ik altijd ‘nee’.’

Selfies Ede LoRes - Robert Lagendijk -2681.jpg

Dit portret vormt onderdeel van de Sociale Monitor (Ede, 2018), een publicatie voor de gemeenteraad van de gemeente Ede.

Fotografie: Robert Lagendijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s