‘Als je alleen bent is praten er niet bij’

Inloop De Horst - Robert Lagendijk-6851Carolien Langendijk (51) verzorgde samen met haar vader negen jaar haar dementerende moeder. In die periode realiseerde zij zich dat het lastig is om activiteiten te vinden die goed aansluiten bij de wensen van mensen die zorg nodig hebben en hun mantelzorgers. Sinds september vorig jaar organiseert Carolien elke donderdag tussen 10:00 en 16:00 een open inloop bij Wijkcentrum De Horst waar mensen mogen doen wat ze willen. Wie komen daar op af? En waarom? We gingen op bezoek en aten een uitsmijter mee.

De setting: De Oranjezaal in Wijkcentrum De Horst. Voor het raam staan een aantal tafels aan elkaar geschoven en zitten zeven mensen kopjes koffie en thee te drinken en te kletsen. De meesten van hun hebben elkaar leren kennen op de inloop en komen trouw iedere week langs. Een mevrouw zit te breien en luistert naar de gesprekken om zich heen. Buiten miezert het. Binnen staat de verwarming aan. Tussen half elf en half twaalf druppelen nog mensen binnen. Ze worden luid begroet: ‘Hé Grietje, ben je hier helemaal heen gekomen!’ ‘Ja, ik wou eerst niet gaan met het slechte weer.’ ‘Ben je gek!’

Carolien Langendijk, al koffie inschenkend: ‘Ik ben er een voorstander van om mensen zo lang mogelijk thuis in hun eigen vertrouwde omgeving te laten wonen, maar je moet wel iets verzinnen om mantelzorgers te ontlasten én om mensen die zorg nodig hebben of alleen zijn, uit hun isolement te halen. Die twee dingen hoop ik met deze open inloop te bieden. Mensen kunnen hier doen wat ze willen en inlopen wanneer ze willen. Niets moet, alles mag! Als de thuiszorg een half uur later komt, hoeven mensen niet te stressen. Ik vraag mensen twee euro bij te dragen voor de koffie en de thee en twee euro voor de lunch en de gemeente legt de rest bij. Sinds vandaag kunnen mensen ook deelnemen aan het beweegprogramma. Dit vindt plaats tussen 11.00 en 12.00 uur. Hiervoor heeft de gemeente extra subsidie gegeven. De beweegmaterialen heb ik bij de Edwin van de Sar foundation aangevraagd en gekregen. Als iemand opeens een week niet komt, bel ik even of alles goed gaat. Of we sturen een kaartje met de groep als we weten dat iemand is opgenomen in het ziekenhuis. Er komen steeds meer mensen. MET Welzijn en de wijkverpleegkundigen vertellen hun klanten dat deze dag er is en de wijkverpleegkundige houdt elke laatste donderdag van de maand spreekuur op deze dag. Zij schuift dan aan of gaat even apart met mensen praten. Er is al een vrijwilligster die iedere donderdagochtend komt helpen. Maar als meer mensen mee willen helpen, is dat natuurlijk prettig.’

Ellen (70) wijst naar een schilderijtje boven op een kast in de ruimte: ‘Die vlinder heb ik vorige week gemaakt! Een paar maanden geleden ging ik naar de dokter, omdat ik niet zo lekker in mijn vel zat. Ik was gewoon een beetje zenuwachtig. De dokter heeft me naar Tamara, een van die groene meiden gestuurd (MET Welzijn, red.) en zij vroeg wat ik zou willen doen. Ik zei dat ik wel wilde schilderen. God, daar had ik veel eerder naar toe moeten gaan! Nou ben ik weer helemaal vrolijk. En op schilderles hoorde ik ook van deze inloop. Nu kom ik elke week. Het is hier heel gezellig.’

Piet (93) luistert naar Ellen en knikt: ‘Ik ben hier ook via, via gekomen. Zo’n grietje van MET kwam bij me thuis, want ik zou alleen zijn en weet ik wat, maar ik red me best hoor. Maar goed, de donderdagochtend kwam lekker uit en het leek me wel wat. Als je alleen bent is praten er niet bij. Ik heb activiteiten genoeg: computeren en legpuzzels maken, maar ik wil ook graag praten. En mijn kinderen hebben hun eigen business. Nu kom ik hier gewoon op mijn scootmobiel heen.’

Nico wil liever niet op de foto en rolt zijn rolstoel weg van de tafel. Ik vraag of hij vaker komt. ‘Dat is wel de bedoeling,’ zucht hij. Hij laat een stilte vallen. ‘Mijn vrouw zorgt 24 uur per dag voor mij.’
‘Dus u doet het vooral voor uw vrouw?’ vraag ik. ‘Dat heb je goed gezien,’ zegt Nico samenzweerderig.

Jan (70) neemt af en toe een trekje van zijn elektrische sigaret en heeft zijn rolstoel ook naar achter gerold voor de foto gemaakt werd. ‘Je moet gewoon nog een beetje wennen, Nico,’ zegt hij vaderlijk. Ik ben ook heel veel thuis. Ik heb een verlamde poot en een verlamde arm, alles gaat een beetje moeizaam. Thuis oefen en lees ik veel. Vooral Romeinse en Nederlandse geschiedenis. Ik loop wel met een stok, maar dat gaat voorzichtig. Mijn vrouw is geruster als ik hier zit.’

Marry (60) komt rond half twaalf verregend binnen. Ze vertelt dat ze twintig jaar lang bij het Rode Kruis heeft gewerkt en altijd als vrijwilliger in buurthuizen heeft gewerkt. ‘Ik had een stukje over deze inloop in de krant gelezen en toen dacht ik: “Dat lijkt me weleens wat.”
‘Waarom?’ vraag ik.
‘Nou gewoon, contact met de mensen. Normaal ging ik op dinsdag naar De Raatstede, maar dat is opgeheven. Nu kom ik hier. Carolien heeft me gevraagd of ik haar wil helpen met het inschenken van de koffie en de thee en straks tijdens de lunch zit ik naast Ellen. Zij heeft een uitsmijter besteld, die zal ik voor haar snijden.’

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s